Αντιφώνηση Δρος Νίκου Ορφανίδη στην Τελετή Απονομής Βραβείων του ΕΟΚ

Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀποψινὴ τιμὴ πρὸς τὸ πρόσωπό μου ἀπὸ μέρους τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ Ὁμίλου Κύπρου. Ἀπὸ μέρους, δηλαδή, τῶν νεωτέρων ἐκπαιδευτικῶν, καθὼς ὅλοι ἐμεῖς ἔχουμε πιὰ πρὸ πολλοῦ ἀπέλθει ἀπὸ τὸν τόπο τῆς λεγόμενης μαχόμενης καὶ κατὰ τοῦτο ἐπώδυνης παιδαγωγικῆς δράσης, σὲ καιροὺς σκληροὺς πιὰ καὶ ἄγριους. Στὰ χρόνια, θὰ λέγαμε, μιᾶς συλλογικῆς ἀθλιότητος, καθὼς πιὰ τὸ ἔργο τῆς παιδείας κατέστη ἐξόχως ἐπώδυνο. Κι ὅμως παραμένει ἀποστολικὸ καὶ συνακόλουθα μαρτυρικό. Αὐτὴν τὴν αἴσθηση ἔχω σὲ καιροὺς ἀποσύνθεσης τῆς κοινότητος καὶ τῆς εὐρύτερης κοινωνίας τῆς Κύπρου. Ἀλλὰ καὶ σὲ καιροὺς ἐλπίδος καὶ γιατί ὄχι, προσδοκώμενης ἀναστάσεως, γιὰ νὰ μιλήσουμε μὲ ἄλλους ὅρους.

Ἡ ἀποψινὴ ἐκδήλωση ἀντανακλᾶ σ’ ὅλη τὴ δική μου γενιά, ποὺ ἀγάπησε μὲ πάθος καὶ ἐργάστηκε συλλογικὰ καὶ κράτησε τὴν παιδεία τοῦ τόπου μας, σὲ καιροὺς ἱστορικὰ τραγικούς. Ποὺ τὴν ἀγάπησε καὶ τὴ στήριξε. Κι ὁπωσδήποτε ὄχι στὸ πρόσωπό μου. Ὅσα ἔχω κάνει καὶ ὅσα ἔχω ἀφήσει καὶ ἀναδείξει παιδαγωγικῶς καὶ ὅσα ἔχω προτείνει καὶ εἰσηγηθεῖ κατὰ καιροὺς στὰ μέτρα τῶν ὅποιων ἀλλαγῶν στὴν παιδεία, δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα ὀφειλόμενο χρέος στὴν πατρίδα μου καὶ στὴν παιδεία.

Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ὑπερασπίστηκα αὐτὰ ποὺ ἀγάπησα καὶ ὅσα ἀκόμα ἀγαπῶ. Ὅσα μᾶς πόνεσαν ὡς Ἑλληνισμὸ στὸν κόσμο καὶ τὸν τόπο τοῦτο τῆς δοκιμασίας. Καὶ τῆς χαρᾶς. Τὴν ἀθέατη κι ὅμως λαμπερὴ ὄψη τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἱστορίας του. Αὐτὸ θέλησα καὶ αὐτὸ θελήσαμε οἱ ἐκπαιδευτικοὶ τῆς γενιᾶς μου νὰ ἀναδείξουμε διὰ τῆς παιδείας. Τὸ Ἑλληνικό μας πρόσωπο. Τὴ παιδεία τοῦ διαχρονικοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Κι ἀκόμα, θελήσαμε νὰ ἀναδείξουμε καὶ νὰ φωτίσουμε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἑνώνουν. Πρωτίστως!

Ἔξω ἀπὸ περιχαρακώσεις καὶ ἰδεολογικὲς καὶ ἄλλες ἐμμονὲς καὶ στρεβλώσεις σὲ καιροὺς λυσσώδους στρατωνισμοῦ καὶ περιχαρακώσεων, ποὺ τοὺς ζήσαμε, ὅμως, καὶ αὐτούς. Ὅσα εἰπώθηκαν γιὰ μένα, τὰ προσλαμβάνω ὡς μιὰ κατάθεση ἀπέραντης ἀγάπης. Καὶ τὰ δέχομαι μὲ χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη, τώρα ποὺ πιστεύω πὼς μάθαμε πιὰ νὰ προσπερνοῦμε τὶς ματαιότητες καὶ τὶς ἀθλιότητες τοῦ κόσμου τούτου καὶ νὰ εἰσπράττουμε καὶ νὰ χαιρόμαστε μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν καλοσύνη ποὺ μᾶς περιβάλλει.

Σκέφτομαι, μιλώντας γιὰ ἀγάπη καὶ καλοσύνη, πὼς ὡς ἐκπαιδευτικὸς εἰσέπραξα τὴ στήριξη καὶ τὴν ἀγάπη πολλῶν ἀνθρώπων. Πὼς ἀξιώθηκα νὰ ἔχω σπουδαίους ἀνθρώπους κοντά μου. Μεγάλους δασκάλους. Ἀπὸ τὰ πρῶτα μου ἐκεῖνα χρόνια. Κι ἀκόμα πὼς ὅλη σχεδὸν ἡ πορεία καὶ ἡ κατάθεση τῆς γενιᾶς μου στὸν τόπο τῆς Παιδείας ὑπῆρξε μιὰ πορεία καὶ κατάθεση τοῦ ἔρωτος καὶ τοῦ καημοῦ γιὰ τὸν τόπο μας. Οὐρανοδρομώντας, πολλὲς φορές, ἢ πλέοντες ἐπὶ τῶν κυμάτων συνεχῶς ἢ ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων. Ὅλα μαζὶ συνθέτουν ἐντέλει ἕνα συλλογικὸ αὐτοβιογραφικὸ ὁδοιπορικό.

Δεν θέλω νὰ πῶ πολλά. Εὐχαριστῶ, ἐξόχως καὶ ἐξαιρέτως, τὸν Ἀνέστη Κεσελόπουλο ὁμότιμο καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ καθηγητὴ στὸ Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Ὅλους ἐσᾶς, γιὰ τὴν παρουσία σας ἐδῶ ἀπόψε. Εἶναι γιὰ μένα τιμὴ ξεχωριστή. Τοὺς φίλους μου ἀπὸ τὰ παλιά, τοὺς μαθητὲς καὶ συνεργάτες μου, τὸν κόσμο τῆς Παιδείας τῆς Κύπρου.

Εὐχαριστῶ, τὴ γυναίκα μου καὶ τὴν οἰκογένεια μου, ποὺ μὲ κράτησε τόσα χρόνια. Ποὺ ὑπηρέτησαν καὶ ὑπηρετοῦν τὴν μάχιμη παιδεία. Διακριτικῶς καὶ ἐν ταπεινότητι. Ὁλοκληρώνοντας εὐχαριστῶ τὸν Ἐκπαιδευτικὸ Ὅμιλο Κύπρου γιὰ τὴν ἀποψινὴ τιμὴ καὶ ἐξαιρέτως τὸν Πρόεδρό του Ἀνδρέα Παπούλα καὶ τὸν παλιὸ μαθητή μου στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Κύπρου, ἐπιθεωρητὴ Δημοτικῆς Ἐκπαίδευσης Δημήτρη Μικελλίδη, γιὰ τὴ διὰ βίου ἀγάπη τους. Συγχαίρω τὴν ἀγαπητή μου Κίκα Ὀλυμπίου, μὲ τὴν ὁποία τόσα πολλὰ μᾶς ἑνώνουν.


ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ

Published on  February 12th, 2019